DE POETISCHE CHEMIE VAN VUURSTENEN

Stenen hoeven niet op de dood te wachten en hebben niets anders te doen dan zand, regen of branding, storm en tijd langs zich heen te laten glijden. De schoonheid van stenen vindt zijn fysische oorzaak in slijtagekrachten, breukkrachten en het ontstaan van orde. De poëzie van stenen kan je lezen in hun geometrie. In de grillige tekeningen van de stenen kan je de verbeelding van de natuur lezen. Stenen zijn sporen, herinneringen aan de tijd dat de geschiedenis van de mensheid nog moest beginnen. Sommige vuurstenen of silexstenen vertonen aspecten van menselijke of dierlijke vormen. De poëzie vindt zijn ontstaan niet in de taal maar in de vorm en kleur van de vuursteen.

Vuursteen of silex is een gesteente dat vaak in klompen in kalksteen wordt aangetroffen en meestal grijs, bruin of zwart van kleur is. De vuursteenbonken die men aan de krijtkusten (zoals ten zuiden van Dieppe) vindt, variëren zeer veel van vorm; platte knobbelige platen, niervormige klonters, beenvormige stukken, grillige brokken, ... . Op het grensgebied tussen vuursteen en omgevende kalksteen kunnen millimeters dikke witte korsten optreden. Worden de vuursteenbonken door de golfslag aan de kust tegen elkander geslepen, dan ontstaan ronde rolstenen. Vuursteen bestaat uit siliciumdioxide en veel (chemisch gebonden) water. Het is een erg hard gesteente. Bij een harde slag op een stuk vuursteen ontstaat er vaak een schelpvormig breukvlak met scherpe kanten. Bewerkte vuurstenen werden door de mens als werktuigen gebruikt. Het gesteente wordt vuursteen genoemd omdat een slag met een stuk vuursteen op een stuk ijzer kan resulteren in vonken, waarmee een droog brandbaar materiaal (zoals een plukje los katoen of gedroogd mos, of tondelzwam) aangestoken kan worden. De vonken ontstaan door kleine ijzerdeeltjes die spontaan in de lucht oxideren waarbij veel warmte vrij komt zodat de deeltjes gaan gloeien.