Het is niet gemakkelijk om algemeen te omschrijven wat het werk bij me oproept omwille van de 'diversiteit' aan thema's en vormen. Toch is er één constant gevoel dat bij me overheerst en dat is het gevoel 'verbazing'. Je kan het ook 'verwondering' of 'fascinatie' noemen. Wat ik zie stelt me gerust omdat niets overbodig lijkt. Wat je maakt kan ik niet meer wegdenken uit 'onze' wereld, het maakt er onlosmakelijk deel van uit en het heeft een opmerkelijke 'zeggingskracht'. Er is naar mijn gevoel niet te lang over nagedacht en het lijkt me alsof je inspiratie haalt uit een voor de meesten onder ons 'ontoegankelijk universum'. Er is herkenning ( Inge, naar wie je opmerkelijke, mystieke bruggen bouwt, gruwel, die je vandaag niet kan ontkennen e.a.) en tezelfdertijd wordt datgene wat ik herken herschapen vanuit een andere dimensie. Het blijft me een raadsel waar je het vandaan blijft halen maar dat is uiteindelijk niet belangrijk. Wat wel van belang is is dat ik met een goed, warm gevoel en instemming naar je werk, dat ik metafysisch wil noemen, kan blijven kijken. Er is niets wat me doet twijfelen, er is niets dat me afstoot en dat is op zich al merkwaardig. Het is gewoon 'echt goed en welgekomen', bijvoorbeeld als 'toevluchtsoord' in momenten van innerlijke en uiterlijke chaos. Ik word er, als ik er de tijd voor neem, stil en rustig bij. Het zet me aan tot meditatie zonder dat ik daar bewust voor kies en dat is sterk. Ik veronderstel dat veel andere mensen dit zullen beamen.

Wim De Poorter - januari 2017